कैलाश–मानसरोवर कथा (भाग–१)
जब कैलाशले बोलायो…
केही यात्राहरू योजना बनाएर हुँदैनन्, बोलावट आएपछि मात्र सुरु हुन्छन्।
कैलाशको यात्रा पनि त्यस्तै रहेछ। त्यो पैसाले किन्न सकिने यात्रा होइन, इच्छाले मात्र पुग्न सकिने गन्तव्य पनि होइन। जब शिवको कृपा, गुरुको आशीर्वाद र आत्माको पुकार एकै ठाउँमा मिल्छ, तब मात्र कैलाशको बाटो खुल्छ।
वर्षौँदेखि मनमा एउटा मौन तिर्खा थियो—एकपटक कैलाशको काखमा पुगेर केही नभनी केवल मौन बस्ने। केही माग्ने होइन, केवल आफूलाई समर्पण गर्ने। आखिर त्यो दिन पनि आयो।
पहिलो पटक टाढाबाट कैलाशको शिखर देख्नेबित्तिकै मनमा कुनै उत्साह आएन, कुनै गर्व जागेन। बरु आँखा रसाए। लाग्यो, जसलाई जन्मौँदेखि खोजिरहेको थिएँ, उहाँ त यहीँ मौन उभिरहनुभएको रहेछ।
त्यो क्षण मैले बुझें—कैलाश ढुङ्गाको पर्वत होइन, चेतनाको शिखर हो। त्यहाँ पुगेर शरीरभन्दा पहिले अहंकार झुक्छ, शब्दभन्दा पहिले मौन बोल्छ, र प्रार्थनाभन्दा पहिले आँसु बग्छ।
कैलाशको यात्रा खुट्टाले हिँडिने बाटो होइन, श्रद्धाले पार गरिने दूरी हो। जसको हृदयमा समर्पण हुन्छ, उसले हरेक पाइला शिवको चरणमा अर्पण गरिरहेको हुन्छ।
सायद त्यसैले कैलाश पुगेर मानिसहरू पहिलेका जस्ता फर्किँदैनन्। उनीहरू हिमाल हेरेर होइन, आफ्नै आत्मालाई छोएर फर्किन्छन्।
कैलाशले मलाई सिकायो—
“भगवान्लाई भेट्न आकाश चुम्नुपर्दैन, आफ्नो अहंकार झुकाउनुपर्छ।”
यात्रा त बल्ल सुरु भएको थियो…
(क्रमशः…)
