उ हेरी रहन्थ्यो प्रेम ले मलाइ !
नदेखे झैं गर्दै म भाग्थें लजाई ! !
उठ्थ्यो परन्तु मनमा तराना !
म अन्जान उस्को के थ्यो कूल घराना ! !
बोकेर मायां मूरी का मूरीमा !
उ झूल्कन्थ्यो हरदिन द्वारिका पूरी मा ! !
म संग बोल्ने उ गर्थ्यो बहाना !
शर्माएर भाग्थें म परें ज़नाना ! !
लूकेर उस्को म कृयाकलाप !
हेर्थें जगत थ्यो प्रेम को खिलाप ! !
देख्यो म मा के अनि मन परायो ? !
यो शान्त मनमा हलचल गरायो ! !
मनै मूग्ध पार्ने उसको हेराइ !
हिड्थें तथापि मन मन डराइ ! !
हर मोड मा बस्थ्यो उ पर्खि मलाइ !
चुपचाप भेट्ने आश लगाइ ! !
सकिन बोल्न न उस्ले बोलायो !
पागल भयो मन र उसै टोलायो ! !
अकस्मात् आज उ कता हरायो !
यो संसार खोजें अनि मन डरायो ! !
कून देस को थ्यो कहाँ बाट आयो ? !
म अन्जान माथी र मायाँ खन्यायो ! !
यो मस्त मन लाइ मदहोश गरायो !
घायल बनाइ उ स्वयं हरायो ! !
न अता पता छ न कूनै ठेगाना !
गुमनाम भो उ म भएँ बेगाना ! !
भेटे कसैले मेरो प्यार लाइ !
म बिर्सन्न कहिल्यै त्यो उपकार लाइ ! !
अग्लो छ गोरो छ सून्दर जवान !
कूनै देस को उ छ राजा १ समान ! !
भिरेको छ ठोक्रो अनि तीर कमान !
पुरुषार्थी बीर र योद्दा समान ! !
द्वारिका कुइकेल






